Dziękuję Wam serdecznie za wiele e-maili z komentarzami do moich artykułów. Przysyłajcie swoje uwagi i propozycje tematów, którymi mogę się zająć. Dziś zajmę się kilkoma sprawami poruszonymi w Waszych e-mailach. Dlatego też parafrazując „Wujek Dobra Rada” pozwoliłem sobie zatytułować niniejszy artykuł „Wujek Dobra Fota”

Jedna osoba mnie pytała o prowadzenie (zwane też panoramowaniem – nie mylić z robieniem panoram czyli sklejaniu kilku zdjęć w jedno większe).

Z reguły fotografując szybko poruszający się obiekt chcemy użyć jak najkrótszego czasu naświetlania, aby obiekt nam nie uciekł. W efekcie dostajemy niezwykle nienaturalne zdjęcie – np. piłka tenisowa zawieszona w powietrzu jakby wisząca na niewidzialnych żyłkach. Brak ruchu mimo, że właściwym celem fotografii było ukazanie dynamicznego sportu. 

W wielu przypadkach mamy dwie możliwości: trzymać nieruchomo aparat przy stosunkowo dłuższym czasie naświetlania wówczas obiekt będzie lekko rozmyty, a więc w ruchu lub prowadzić aparat za obiektem – wówczas on będzie nieruchomy, a tło rozmyte.

Wydawałoby się, że w dobie powszechnie królującej fotografii cyfrowej i galopującej miniaturyzacji, fotografia analogowa, a szczególnie wielkoformatowa to przeżytek. A jednak wciąż wielu fotografów preferuje tradycyjny materiał światłoczuły, a wielu z tych fotografów korzysta z fotografii wielkoformatowej. Dzisiaj, szczególnie dla młodych ludzi, fotografia wielkoformatowa to zjawisko całkowicie egzotyczne, wręcz kuriozalne. A przecież w początkach fotografii była tylko fotografia wielkoformatowa i to właśnie od niej wszystko się zaczęło. A ze względu na unikalne właściwości wielkiego formatu, prawdopodobnie ten rodzaj fotografii jeszcze długo będzie miał swoich zwolenników.

Pierwotnie kamera fotograficzna miała postać sztywnego pudełka, wyposażonego z jednej strony w prymitywny obiektyw, z drugiej w uchwyt przytrzymujący materiał światłoczuły w postaci płyty szklanej. Później, wraz z rozwojem samej fotografii, techniki i chemii, powstały aparaty z mieszkiem oraz materiały światłoczułe w postaci elastycznych błon. Aparaty z mieszkiem pozwoliły na manipulowanie geometrią układu film-obiektyw-obiekt, natomiast błony fotograficzne ułatwiły manipulowanie materiałem światłoczułym. Można zaryzykować twierdzenie, że od momentu powstania aparatów z mieszkiem oraz błon światłoczułych nic szczególnego już się w świecie fotografii wielkoformatowej nie zmieniło.

Jak już zwróciłem uwagę w poprzednim moim artykule, nasze uwarunkowania kulturowe związane z tekstem (czytamy od lewej do prawej i z góry na dół) powodują, że podobnie oglądamy obrazy i fotografie. Czy to coś oznacza dla autora zdjęcia? Oczywiście!

To oznacza, że dwa zdjęcia będące swoimi odbiciami lustrzanymi nie są tak samo odbierane przez widza. Nie chodzi mi o to, że jedno lepiej, a drugie gorzej, ale po prostu – inaczej.